Rubriek de Vermues: Stikstof, supermarktvlees en andere sterke verhalen

Gisterochtend bij het ontbijt pakten we de krant erbij. Goeie gewoonte: even het laatste nieuws doorlezen aan het begin van de dag. En wat lazen we op de eerste pagina: retour stikstofkaart. Dit deed ons toch echt denken aan onze eerste stuk in de bode van een paar weken geleden waar we afsloten met de woorden: tegen deze politiek kun je niet boeren.

Door Peter en Esther Vermue

‘‘Een hele dag loop je er toch aan te denken, het boerenleven gaat gewoon door, kalfje geboren, koeien voeren, vers gras ervoor en wat de dag ons brengt. Gisteravond gingen we nog gezellig wat drinken in de buurt. Daar raakten we aan de praat over vlees. “Je proeft echt verschil tussen vlees van de boer en uit de supermarkt,’’ zei iemand. Maar daarna kwam de opmerking die boeren vaker horen: “In supermarkt zitten toch allemaal hormonen en antibiotica, dat hoef ik niet.’’ 

We moesten er om lachen, niet uit flauwigheid, maar omdat veel mensen écht niet weten dat hormonen in de Nederlandse vleesveehouderij verboden zijn. En antibiotica? Die mogen alleen onder strenge regels gebruikt worden. Vaak gebruiken boeren tegenwoordig minder antibiotica dan menig huishouden paracetamol slikt. Dat is misschien wel het bijzondere van deze tijd. Mensen staan verder van de boerderij dan ooit, maar hebben er tegelijkertijd meer meningen over dan ooit. Discussies over melk, vlees en natuur blijven terugkomen als een slecht afgestelde melkmachine die blijft zoemen. 

Natuurlijk mag iedereen keuzes maken in wat hij eet. Maar soms zou iets meer nieuwsgierigheid mooier zijn dan meteen een oordeel. Kom gewoon eens kijken op een boerderij, ruik het gras, hoor de zwaluwen in de schuur en zie hoeveel zorg er achter een glas melk of stukje vlees zit. Want achter al die stikstofkaarten, protesten en discussies zitten vooral gewone gezinnen die iedere dag hun stinkende best doen om goed voedsel te produceren.’’