Rubriek de Vermues: Moederdag op Zeeuwse klompen

Afgelopen week reden we weer met de kunstmeststrooier over het pas gemaaide land. Voor veel mensen gewoon een trekker in het weiland, voor ons het vullen van de wintervoorraad. Want gras groeit niet van schone lucht en goeie bedoelingen alleen. Ook een koe heeft gewoon een stevig bord eten nodig.

Door Peter en Esther Vermue

‘‘En terwijl zondag overal ontbijtjes, bloemen, tekeningen verschenen, stonden onze koeien tevreden te herkauwen. Dat is toch een andere vorm van Moederdag. Een koe hoeft geen parfum of wellness bon. Geef haar vers gras, een schoon ligbed en rust in de koppel en mevrouw is tevreden.

Toch blijft het soms een vreemde wereld. Onze koeien maken prachtige mest; vol voeding voor het bodemleven. Vroeger hoorde dat gewoon bij de kringloop van het boerenbedrijf. Nu moeten we mest afvoeren, wat veel geld kost, en vervolgens kunstmest kopen om hetzelfde gras weer te laten groeien. Soms voelt landbouwbeleid als dweilen met de kraan open. 

Ondertussen gebeurt er onder onze voeten van alles. Wormen, schimmels en bacteriën zetten mest om in voeding voor nieuw gras. Simpel verhaal: de natuur maakt van oud weer nieuw. Eigenlijk zijn regenwormen de stilste werknemers van Nederland. Geen cao, geen koffiepauze en zelfs met regen blijven ze doorwerken. 

En eerlijk? Het voelt natuurlijk krom dat we minder van onze eigen mest mogen gebruiken en dat kunstmest strooien heel normaal is. Een gezonde kringloop is uiteindelijk het beste voor bodem, gras, waterkwaliteit.

Gelukkig trekken onze koeien zich weinig aan van Haagse regels. Die willen gewoon eten; liefst van eigen land.’’