Rubriek De Vermues: Oogstdrukte op het erf

Zaterdag was het zo’n dag waarop je op het erf ogen tekortkomt. De hele dag reden trekkers af en aan met volle karren maïs. Vanaf het land rechtstreeks naar huis, waar alles tussen de betonnen muren van onze sleufsilo op één grote hoop wordt gereden en stevig wordt aangereden. Daar ligt straks een belangrijk deel van het eten voor onze melkkoeien voor het komende jaar.

Door Peter en Esther Vermue

Maïs is één onderdeel van hun voedingspatroon, naast onder andere gras, krachtvoer, vitaminen en mineralen. En eigenlijk is zo’n maïsplant best bijzonder. Wij mensen kunnen van de plant alleen de maïskolf eten. Een koe kan dankzij haar bijzondere spijsvertering vrijwel de hele plant benutten. 

Daarom wordt bij ons de maïs compleet gehakseld: kolf, bladeren en stengel gaan allemaal mee. De koe eet het vervolgens op en weet er iets van te maken wat wij mensen absoluut niet kunnen: melk. Best knap eigenlijk, onze dames zijn gewoon kleine zuivelfabriekjes op vier poten. Tussendoor kregen we zowaar een paar buitjes regen. Voor de chauffeurs niet altijd ideaal, want een nat maisland wordt al snel glad en glibberig. Maar klagen over regen? Dat durven we na de afgelopen droge periode bijna niet meer. We waren vooral blij dat er eindelijk wat nattigheid uit de lucht kwam. En niet alleen de trekkers reden af en aan. 

Ook bij de melktap was het een komen en gaan. Regelmatig bleven mensen even kijken naar het hakselen, lossen en aanrijden. Want hoe gewoon deze werkzaamheden voor ons ook zijn, voor een ander blijft het prachtig om te zien hoe zo’n oogst wordt binnengehaald.

We kunnen trouwens goed merken dat de vakanties voorbij zijn. De afgelopen weken was het soms zo rustig dat we helaas iets moesten weggooien omdat de houdbaarheidsdatum verstreken was. Nu dreigt alweer het tegenovergestelde: tekort! Het blijft lastig om te gokken hoeveel eieren, zuivel, vlees of loempia’s we moeten bestellen. Soms zou zo’n glazen bol toch handig zijn.