Lindi fietst de DELTA Ride for the Roses voor haar familie

Zeeland - Zaterdag 13 juni staat rood omcirkeld in de agenda van Lindi Jasperse. Die dag stapt ze samen met haar tante Brenda op de racefiets om tijdens de DELTA Ride for the Roses de route van 80 kilometer te fietsen. Het is een tocht waar bijna niemand zomaar aan meedoet en dat geldt ook voor Lindi. Zij fietst met haar overleden moeder, opa en oma in gedachten. “Mijn doel? Zoveel mogelijk geld ophalen voor onderzoek naar die rotziekte, zodat er in de toekomst minder mensen aan overlijden.”

Door Caroline Houmes

Lindi Jasperse woont tegenwoordig in Oudenbosch, maar groeide op in Biezelinge. Natuurlijk had ze al vaker gehoord van de DELTA Ride for the Roses, maar het kwam er eerder niet van om zelf mee te doen. Voor haar tante Brenda ligt dat anders. Zij deed al meerdere keren mee aan de tocht en fietste zelfs een editie samen met haar vader — de opa van Lindi — toen hij al ziek was. Lindi vertelt dat kanker haar familie hard heeft geraakt. “Het jaar nadat mijn opa was overleden, moesten we compleet onverwachts afscheid nemen van mijn moeder. Ze was pas 58 jaar toen ze na een kort en intens ziekbed overleed. Mijn zusje was toen 23 en ikzelf 27 jaar. In april hebben we ook afscheid moeten nemen van mijn oma. Het is echt voor en door hen dat ik dit jaar deelneem aan deze tocht.”

Een bijzondere herinnering onderweg

Voor Lindi is het extra bijzonder dat Het Clarahofje dit jaar een van de regionale doelen van de DELTA Ride for the Roses is. Het hospice in Goes biedt een warm en gastvrij thuis aan mensen in hun laatste levensfase.

Lindi maakte dat van dichtbij mee tijdens de ziekte van haar moeder. “We kregen alle ruimte om als familie samen te zijn, terwijl de vrijwilligers zoveel mogelijk zorg uit handen namen. Ik vind het heel mooi dat we met dit evenement ook iets kunnen betekenen voor hun belangrijke werk.” Aan die periode bewaart Lindi een dierbare herinnering. “Mijn moeder kreeg tijdens het kerstontbijt in het hospice vier kleine duifjes. Eén daarvan had een gebroken vleugeltje en dat duifje is bij mijn moeder gebleven. De andere drie waren voor mijn vader, mijn zus en mij. Dat duifje is mij vanzelfsprekend heel dierbaar. Ik ben van plan het tijdens de fietstocht bij me te dragen.”

Gesteund door vele donaties en gesprekken

Wat de fietstocht emotioneel precies met haar zal doen, vindt Lindi nog moeilijk om te zeggen. Sportief heeft ze er in ieder geval vertrouwen in dat de 80 kilometer gaat lukken. “Het bijzondere is dat het evenement me nu al ontzettend veel brengt. Alleen de donaties al. Laatst kregen we zomaar 100 euro van iemand die we allebei helemaal niet kennen. De teller staat inmiddels bijna op drieduizend euro. Fantastisch! Vanzelfsprekend zijn we blij met ieder bedrag.”

‘Door hieraan mee te doen, kan en mag ik over ons verlies praten, terwijl het anders soms juist stil bleef’

Het zijn vooral de gesprekken die haar raken. “Door hieraan mee te doen, kan en mag ik over ons verlies praten, terwijl het anders soms juist stil bleef,” vertelt ze.  

“Eerlijk gezegd heb ik me in de afgelopen moeilijke periode nog nooit zo gesteund gevoeld. Al die lieve woorden en fijne gesprekken geven extra motivatie om geld op te halen, zodat deze ziekte in de toekomst beter en eerder opgespoord kan worden.”