Rubriek De Vermues: Grasvoorraad
Algemeen 99 keer gelezenVorige week donderdag was het weer zover: voor de derde keer dit jaar gras inkuilen. Vorig jaar hadden we daar heel wat minder werk aan. Toen was het zo droog dat het gras bijna met de loep gezocht moest worden. Dit jaar mogen we niet klagen. De regenbuitjes hebben hun werk gedaan en als het zo doorgaat, hebben onze dames komende winter niets te mopperen aan de voerbak.
Door Peter en Esther Vermue
‘‘Dinsdag maaiden we het gras. Door het zonnige weer droogde het zo hard dat schudden niet eens nodig was. Dat scheelt weer een rondje over het land én een beetje diesel. Woensdag alles netjes op een rij geharkt en donderdag kwam de loonwerker met de hakselaar. Dan lijkt het hier even spitsuur: tractoren af en aan, de shovel op de kuilhoop en iedereen weet precies wat hij moet doen. En even tijd nemen voor een bakkie koffie en even bijkletsen over politiek en de collegapraatjes.
Het gras verdwijnt in de sleufsilo, twee grote betonnen muren voor koeienvoer. Daarna gaat er plastic, kuildoek, grond en een flinke stapel oude banden overheen. Niet omdat we van banden verzamelen houden, maar om alle lucht buiten te houden. Want één nieuwsgierige vogel met een scherpe snavel kan genoeg zijn om schimmel te veroorzaken.
Over zes weken wordt de kuil bemonsterd. Dan weten we precies wat erin zit en kunnen we het rantsoen aanvullen met vitamines, mineralen en andere bijproducten. Zo krijgen onze dames iedere dag een uitgebalanceerde maaltijd. Soms eten ze nog gevarieerder dan wij.
En nu hopen we stiekem toch weer op een buitje. Want gras groeit nu eenmaal niet alleen van zon en goede bedoelingen. Met behulp van grondmonsters geven we precies terug wat het land nodig heeft. Goed voor de bodem, goed voor de koeien en goed voor het water. Zo blijft de kringloop mooi rond.’’
Peter en Esther Vermue runnen een melkveehouderij en melktapperij tussen Kapelle en ‘s-Gravenpolder.
