Rubriek Bevelands Heem: Naar de grote stad

In 1936 wordt deze kaart van een mooie lommerrijke Westsingel uit Goes verzonden naar de heer H. Dhont te Amsterdam. De ondertekening is van Pa en Cor. Dat moeten hoedenmaker Jan Carel Dhont (1855-1943) en zijn dochter Cornelia Johanna Dhont (1895-1988) zijn. Beiden hebben hun hele leven in Goes gewoond. Jan Carel had een hoedenfabriek/winkel in de Lange Kerkstraat en Cornelia woonde aan het Rimmelandplein.

Door Frits de Kaart

‘‘De kaart is gezonden naar Herman Dhont (1888-1936), die de provincie Zeeland heeft verlaten en in Amsterdam woont waar hij verpleger is geworden in het Binnengasthuis in Amsterdam en later in Meer en Bosch in Heemstede. Die laatste instelling bestaat nog steeds en is sinds 1882 een instelling voor epilepsiepatiënten, of zoals men vroeger zei ‘vallende ziekte’. Op de kaart staat het relaas van een treinreis van de dan 81-jarige Pa en zijn dan 41-jarige dochter Cor beschreven. Blijkbaar zijn ze de in Amsterdam woonachtige 48-jarige Herman wezen bezoeken. Wat bedoelen ze met drukte? Was dat in Amsterdam of Den Haag? Of was het een afscheidsbezoek? Enkele maanden later op 9 oktober 1936 overlijdt Herman. Was hij al ziek? We weten het niet. 

Een citaat van de tekst van de kaart: “Hebben in Den Haag overgestapt en verder tot Goes blijven zitten. We vonden alles nog zoo het was. Heb je van de drukte geweten Herman of heb je er lekker door geslapen? Wij hopen van het laatste. Het was een heele verwelkoming aan ‘t spoor hier, een haag van menschen staan er altijd als er een goedkoope trein aankomt, al nieuwsgierigheid van den mensch wie er meekomt.” De trein was nog een bezienswaardigheid. Een aankomende trein in Goes trok altijd veel publieke belangstelling. Op een andere kaart lezen: “Vanmiddag ben ik met Oom en Tante wezen wandelen, morgen ga ik naar Oom W. voor een dagje en dan morgenavond weer naar huis, tenminste naar G. (Goes) naar mijn eigen huisje zal nog wel een weekje duren. is door z’n examen voor 3e stuurman. Hij is erg lang geworden maar kan wel door een lampeglas van vettigheid.” Blijkbaar was Ko lang maar broodmager. Hij besluit de kaart met “Tante gaat visch bakken en dan gaan we eten.”