Van sla tot pepers: Er is weer succesvol geoogst bij Dorpsmoestuin Ovezande

Ovezande – ‘‘Hoe is het met je pepers?’’ wordt geroepen naar Willy Verbeek. Het is een mistige dinsdagochtend wanneer de vrijwilligers van Stichting Dorpsmoestuin Ovezande één voor één aan komen lopen. Verbeek, initiatiefnemer van de dorpsmoestuin, wordt meteen enthousiast van de vraag. ‘‘Twee kisten vol pepers heb ik geoogst,’’ vertelt hij glunderend. Momenteel is de stichting bezig met de laatste oogst van een succesvol seizoen. Alle biologische groenten worden geschonken aan Voedselbank De Bevelanden in Goes.

Door Hanna Ippel

In 2012 begon de inmiddels 80-jarige Verbeek met de dorpsmoestuin. Zijn initiatief is uitgegroeid tot een tuin van 400 vierkante meter, waarin dagelijks vanaf 9.00 uur minstens vier vrijwilligers aan het werk zijn.

‘‘Ik kan níet stilzitten”

Verbeek droeg twee jaar geleden het stokje over aan Loek
Menheere. Toch betekent dat niet dat hij minder in de moestuin te vinden is of minder bezig is met planten. ‘‘Ik kan níet stilzitten,’’ vertelt hij. ‘‘Willy stillie zit niet in zijn naam,’’ bevestigt vrijwilliger Marijke Eland knikkend.

Verbeek laat zich niet opsluiten in het appartementencomplex waar hij woont. Zo is onlangs een van zijn passiebloemen uitgekomen. Dat uitkomen duurt na het planten meerdere jaren, vertelt hij. Eenmaal aan de praat over tuinieren vervolgt Verbeek enthousiast zijn verhaal. ‘‘In de hal ben ik bezig met planten en op mijn balkon droog ik pepers.” Op zijn telefoon laat hij kleurrijke foto’s zien van slingers met pepers. Hij is nog vaak in de moestuin te vinden. De komende twee weken zijn hij en de vrijwilligers bezig met de laatste oogstwerkzaamheden.

Onzinpraatjes en hard werken

De meeste vrijwilligers komen uit Ovezande of elders uit de gemeente Borsele. Op de mistige dinsdagochtend is van een ochtendhumeur geen sprake. Tijdens het koffiedrinken wordt volop gelachen. Zo noemt Eland zichzelf gekscherend de ‘biomiep’. Toen de moestuin een tijd last had van luizen, ging zij met een mengsel van water en zeep aan de slag om de planten biologisch te beschermen. Haar collega’s weten dat nog goed en moeten hard om Elands verhaal lachen. Ze wordt door de vrijwilligers ook wel ‘de luizenmoeder’ genoemd, vertelt ze.

Vrijwilliger Jan Roza woont inmiddels drieënhalf jaar in Zeeland. Daarvoor woonde hij altijd in de Betuwe. Na zijn verhuizing wilde hij graag nieuwe sociale contacten opdoen. Toen hij een advertentie van de moestuin zag, aarzelde hij geen moment om zich aan te melden. Dankzij de vrijwilligers voelde hij zich snel thuis. ‘‘De Zeeuwse mensen zijn ontzettend open, dat moet ik echt toegeven.” Het Zeeuws beheerst hij nog niet helemaal, maar dat maakt het er niet minder plezierig op. ‘‘Ik kan er niks van, maar ze vertalen vaak.” Jan Stoop woont al wel zijn hele leven in de omgeving. Via Verbeek kwam hij bij de moestuin terecht. ‘‘Het is ook gewoon een sociaal iets. Af en toe een onzinpraatje en hard werken.’’ Wout Aartsen geldt als de technische vrijwilliger van de groep. ‘‘Ik heb het hier gewoon stik naar mijn zin.” Emmarie Bauer doet naar eigen zeggen eigenlijk van alles. Toch weten haar medevrijwilligers direct een talent te noemen. ‘‘Elastiekjes om bosjes peterselie knopen,’’ zegt Stoop lachend. Een kwaliteit die goed van pas komt op donderdagen, wanneer er geoogst wordt.

Van andijvie naar pepers

In juli en augustus is het druk in de moestuin. In het hoogseizoen gaan er zo’n twaalf kratten groenten per week naar de voedselbank. Of de oogst zou slagen, was tijdens de afgelopen warme zomer nog maar de vraag. Door het waterprobleem moest er om de dag gesproeid worden. Maar niet zonder resultaat: de kratten zaten afgelopen weken vol tomaten, prei, paprika, courgette, andijvie, sla, wortelen en bietjes, somt Menheere op.

Hij is sinds 2019 betrokken bij de moestuin. ‘‘Ik werk vier, vijf ochtenden per week in de moestuin.” Hij stuurt ongeveer vijftien vrijwilligers aan en onderhoudt het contact met de voedselbank. Sinds hij het stokje van Verbeek overnam, zijn er enkele zaken veranderd. Menheere bewaakt de korte lijnen met de voedselbank en stemt het aanbod af op de wensen van de cliënten. Zo hoorde hij van een uitdeler: ‘‘Andijvie is een groente voor Hollanders: die maken daar stamppot van.” Daarom wordt tegenwoordig meer sla geteeld. ‘‘De cliënten hebben dat veel liever,’’ aldus Menheere. Ook de succesvolle peperoogst bleek een schot in de roos. Bij de voedselbank zijn pepers erg gewild. Volgens Menheere laat de goede oogst zien dat de moestuin na de overdracht succesvol is voortgezet.

Het onderhouden van de tuin vraagt veel werk van de vrijwilligers. Daarom zijn extra handen en goede hulpmiddelen altijd welkom. Dankzij een bijdrage van het Impact Fonds Borsele kan de stichting nieuwe tuinfrezen aanschaffen. De groenten die er worden geteeld, gaan volledig naar Voedselbank De Bevelanden in Goes. De komende weken staan de laatste oogstdagen op het programma. Daarna maken de vrijwilligers de tuin klaar voor een nieuw seizoen.