Rubriek De Vermues: Weidegang: de koe, het gras en de praktijk

Afgelopen week mocht ik, Esther, voor een vergadering over onder andere weidegang en het kalf bij de koe naar Nijkerk. Onderwerpen waar aan de vergadertafel soms makkelijker over wordt gedacht dan ze in de praktijk blijken te zijn.

Door Peter en Esther Vermue

Neem het kalf bij de koe. Daar kunnen wij vanuit de praktijk wel een rijtje aandachtspunten bij noemen. Gelukkig is er onderzoek gestart naar mogelijke nadelen, zoals het risico op doodliggen, hygiëne, drinken bij andere koeien en onvoldoende biestopname. Juist die eerste biest is belangrijk voor de weerstand. Te weinig kan de kans op diarree en luchtwegproblemen vergroten. Ook het sociale gedrag tussen koe en kalf speelt mee. Wat heel natuurlijk klinkt, blijkt dus niet automatisch eenvoudig.

Datzelfde geldt voor weidegang. De consument en zuivelfabriek zien koeien graag buiten. Voor de weidepremie zijn we daarbij gebonden aan een minimumaantal dagen en uren. Alleen hebben koeien, gras én het weer geen agenda. Na de enorme droogte stond er weinig gras en moesten we flink bijvoeren uit onze wintervoorraad. Inmiddels hebben we gelukkig regen gehad en groeit het gras weer. Maar nu is de grond zo nat dat de koeien meer zouden vertrappen dan opeten. Dus brengen we het gras naar de koe: maaien, ophalen met de opraapwagen en vers voor het voerhek. Ze smullen er niet minder om.

Tijdens de vergadering kwam zelfs melken met een robot in de wei voorbij. Technisch kan er veel, maar alle aanpassingen kosten geld. En wat blijft er dan uiteindelijk nog over van je melkprijs? Tijdens de drie uur durende autorit naar huis ging de vergadering nog eens door mijn hoofd. Wat willen we, wat kan er en wat werkt echt?

Tussen al dat verkeer was één conclusie makkelijk: geef mij maar het Zeeuwse platteland. Daar is het soms ingewikkeld genoeg, maar gelukkig een stuk rustiger.

Peter en Esther Vermue runnen een melkveehouderij en melktapperij tussen Kapelle en ‘s-Gravenpolder.