Afbeelding
Foto: Marit Jansen van Galen

“Na 60 jaar huwelijk ken je elkaar van haver tot gort”

Gesprek van de week

Samen de liefde vieren. Je belooft elkaar trouw in voor- en tegenspoed. Een zin die voorbijkomt tijdens de gemiddelde trouwceremonie. Maar wat is het geheim achter een (lang) gelukkig huwelijk? Zes echtparen blikken terug op hun trouwdag en vertellen over de liefde voor elkaar in de jaren daarna. Hier het verhaal van Mady & Peter.


Mady (81): Ik was 17 toen ik op een accountantskantoor ging werken. Mijn collega zei: ‘Ik heb nog een leuke zwager voor jou.’ Ik zat er niet per se op te wachten, maar elkaar ontmoeten kon geen kwaad. Toen ik hoorde dat hij 16 was, kwam de twijfel. Ik had al een ouder vriendje gehad en babysitten, dat zag ik niet zitten. Maar toen Peter mij kwam halen en het kantoor binnenstapte, dacht ik: leuke jongen. Nog steeds vind ik het een leuke man om naar te kijken.” Peter (80): “Het was ook geen liefde op het eerste gezicht, het is langzaam gegroeid en ondertussen zijn we al bijna zestig jaar gelukkig getrouwd.” Mady: “Peter is niet op één knie gegaan. In die tijd besloten we samen voor een volgende stap te gaan en zijn we een bruiloft gaan plannen.” Peter: “We zijn getrouwd in Rotterdam, op het stadhuis aan de Coolsingel. Daar waar Feyenoord wordt gehuldigd als ze kampioen zijn geworden. We komen allebei uit deze havenstad, maar door mijn werk gingen we samenwonen in Den Haag. Na een aantal jaren verhuisden we naar Zeeland, omdat ik hier aan de slag kon. We zijn nooit meer weggegaan uit de provincie. Over een paar weken verhuizen we naar een senioren appartement, dat wordt onze zesde thuis.” Mady: “Omdat ik als secretaresse werkte, kon ik in iedere stad aan de slag. Ik ben altijd blijven werken, ook na ons trouwen. Vrij uitzonderlijk voor onze generatie. Ook nadat de kinderen zijn geboren, ben ik mijn vak blijven uitoefenen.” Peter: “Mady vond het leuk om te werken en ze was goed in haar vak, dat heb ik altijd gestimuleerd.” Mady: “Typische verhoudingen kennen wij dus niet. Peter strijkt, stofzuigt en ook kan hij prima koken.” Peter: “Mady kookt beter, daar ben ik eerlijk in. Maar mijn pastasaus is wel erg beroemd. Ik heb het vaak gezien dat wanneer de vrouw iets overkwam, de man niet kon koken. Ik vind het belangrijk dat ik weet hoe ik mijn eigen eten klaar moet maken. Daarnaast kennen we elkaar van haver tot gort en weet je wat de ander goed kan en waar zij blij van wordt of wat haar juist boos maakt.” Mady: “Een gezonde discussie kunnen we nog steeds voeren hoor. Maar aan de andere kant kunnen we samen goed praten en nog steeds ontzettend lachen. Humor is de basis.” Peter: “Ook hebben we een heel sociaal leven, zijn we nog steeds lid van verenigingen, is Mady haar passie poëzie en ben ik actief bij de club van Past Rotarians. Deze club komt twee keer per maand bij elkaar voor een bijeenkomst, om samen te eten of te luisteren naar een spreker en voor de sociale contacten.” Mady: “Ik zing ook graag in koren. Dit doe ik al sinds mijn 16e. Toen ik Peter een keer meenam, was hij ook om. Zowel actief zijn in het bestuur, als zingen zelf heeft hij tot ons trouwen met plezier gedaan.” Peter: “Zowel gezamenlijk activiteiten ondernemen, als los van elkaar met vrienden afspreken of bij de (sport)vereniging aansluiten, vinden wij belangrijk in een relatie. Stilzitten houden wij niet van en geraniums staan dan ook niet in huis. Die komen er ook niet, ondanks dat we merken dat fysiek en mentaal niet alles meer vanzelfsprekend gaat.” Mady: “Ondanks dat hebben we plezier in het leven en genieten we van de kinderen en kleinkinderen.”

Tekst Marit Jansen van Galen 

Digitale krant